Йигит ширин
ҳаёт ҳақида орзу қиларди. Уни қуршаб турган нарсаларнинг ҳеч бири кўнглига
ёқмасди. “Нега баъзиларда ҳамма нарса бору, баъзиларда ҳеч нима йўқ? — ўйларди
у. — Агар гўзал хотиним, катта уйим, кўп пулим бўлса, бахтиёр бўлардим...”
Бир куни
у сеҳргарни учратди.
— Мен
орзуларингни эшитдим, сенга ёрдам бермоқчиман, — деди сеҳргар. — Нимани
хоҳлашингни айт, муҳайё қиламан.


